ZESPOLENIE BLALOCKA-TAUSSIG

W 1945 roku kardiolog amerykański Helena Taussig zaproponowała chirurgowi Alfredowi Blaloclcowi połączenie lewej tętnicy podobojczykowej z lewą tętnicą płucną jako możliwe wówczas do wykonania w leczeniu tetralogii Fallota. Początkowo z reguły wykonywano je po stronie lewej, ale okazało się, że przy lewostronnym łuku aorty łatwo dochodzi do nadmiernego zagięcia odciętej w osklepku lewej tętnicy podobojczykowej, w związku z czym dopływ krwi do tętnicy płucnej się zmniejszał. Po przeciwnej stronie łuku natomiast tętnica podobojczykowa odchodzi od pnia ramienno-głowowego (tętnicy bezimiennej) i to zagięcie jest znacznie łagodniejsze, co zapewnia większy dopływ krwi do tętnicy płucnej. Zabieg ten stał się pierwszą operacją, jaką wprowadzono do chirurgicznego leczenia tetra- i pentalogii Fallota, zapewniającą nieraz na wiele lat poprawę stanu ogólnego: odsinienie i zwiększenie wydolności fizycznej, tak że pacjentki Blalocka wychodziły za mąż i rodziły dzieci (osobisty przekaz od Blalocka w 1958 r.).

Wykonanie zabiegu. Uśpienie dotchawiczc, ułożenie na boku zgodnie z przebiegiem łuku aorty, a więc na lewym boku. Kończyna górna zgięta w stawie barkowym i łokciowym, a przedramię podwieszone na temblaku. Cięcie skórne półkoliste pod brodawką sutkową. Klatkę piersiową otwiera się przez międzyżebrze lub przez łożysko IV żebra, możliwie blisko jego górnego brzegu (mniejsze prawdopodobieństwo uszkodzenia tętnicy międzyżebrowej). Płuco odsuwa się do tyłu i ku dołowi. Między żyłą główną górną a aortą łatwo jest podejść pod prawą tętnicę płucną i przeprowadzić pod nią grubszą nitkę lub wąską tasiemkę. U dzieci siniczych separowanie utrudniają drobne, sine naczynia krążenia obocznego, które często wymagają rozdzielenia diatermią. Opłucną śródpiersia nacina się ponad tętnicą płucną, a następnie wzdłuż pnia podobojczykowo-dogłowowego. Wszelkie naczynia żylne, zwykle poszerzone, znajdujące się ponad separowaną tętnicą należy starannie podwiązać i przeciąć między podwiązkami. Pień ramienno-głowowy należy wziąć na delikatne „cugle” gumowe, ściągnąć ku dołowi i w osklepku zidentyfikować tętnicę pod-

obojczykową prawą oraz jej rozgałęzienia: tętnicę kręgową, piersioAvą wewnętrzną, tarczowo-szyjną, żebrowo-szyjną oraz grzbietową łopatki. W początkowych latach uważano, że każde z tych naczyń powinno być podkłute, podwiązane i rozdzielone. W ostatnich latach podwiązuje się tętnicę podobojczykową tuż przed jej podziałem na wspomniano rozgałęzienia. Na tętnicę podobojczykową zakłada się u podstawy kłem naczyniowy, po czym odcina się ją tuż poniżej założonej w osklepku podwiązki obwodowej. Nieraz zdejmuje się z niej przydankę, aby tętnica się maksymalnio rozszerzyła.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>