Zabieg Rashkinda-Mullera

Zabieg ten wykonuje się w czasie pierwszego cewnikowania bardzo sinych noworodków, których stan ogólny stale pogarsza się i u których klinicznie rozpoznano przełożenie dużych pni tętniczych. Wykonuje się go specjalnym cewnikiem, zawierającym blisko jego końca balonik, który można rozdąć fizjologicznym roztworem NaCl. Cewnik wprowadza się przez żyłę odpiszczelową prawą lub lewą, żyłę główną dolną do prawego przedsionka i przez otwór owalny lub mały jego ubytek do przedsionka lewego. Następnie napełnia się go płynem (podobnie jak cewniki Foleya w urologii) w ilości od 5 do 10 ml, po czym cofając go rozrywa się z pewną siłą błonę otworu owalnego. Nieraz manewr ten trzeba powtarzać kilkakrotnie, zwiększając ilość wprowadzonego do balonika płynu tak, by wreszcie uzyskać wyraźną poprawę utlenowania krwi.

Rozrywanie błony wymaga pewnej ostrożności i doświadczenia, by nie rozerwać cienkiej ściany któregoś z przedsionków i nie spowodować tamponady serca wylaną do worka osierdziowego krwią. Pomyślne przeprowadzenie zabiegu Rashkinda zapewnia noworodkowi kilkumiesięczną poprawę jego stanu ogólnego (5-6 miesięcy), po której można wykonać częściową lub całkowitą korektą wady.

Chirurgiczne leczenie Iranspositio uasorum może być korekcją całkowitą anatomiczną lub częściową, tj. łagodzącą cieżkie objawy wady. W korekcji całkowitej przez wiele lat najwięcej trudności sprawiało rozwiązanie problemu tętnic wieńcowych, których nie potrafiono przemieścić wraz z aortą na stronę lewą. To spowodowało, że od 1959 r. w wielu ośrodkach do dzisiejszego dnia wykonuje się zabiegi łagodzące, to znaczy poprawiające stan ogólny operowanych, ale w których słabszą z natury prawą komorę chirurg obarcza pracą komory lewej.

Pierwszą paliatywną operację w TV wykonał Senning w 1959 r. Kirklin w 1961 r. doniósł o 11 operacjach tego typu z 7 zgonami szpitalnymi. W 1964 r. Mustard opisał swoją metodę paliatywną, w której śmiertelność okazała się znacznie mniejsza i być może dlatego operacja ta przyjęła się powszechnie, choć założenia techniki Senninga są niewątpliwie bardziej przekonywające. W ostatnich latach więcej chirurgów powraca do techniki Senninga, ponieważ korekcja całkowita opisana w 1975 r. przez Jatene’a i innych jest wciąż obarczona dużym ryzykiem.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>