Wylęgające się koracydium

Wylęgające się koracydium pozostawia skorupki jajowe z otwartym wieczkiem i zewnętrzną osłonką embrionalną. Wewnętrzna zaś osłonka embrionalna – embrio- for – składa się z jednej warstwy dużych, przeźroczystych komórek, obficie urzęsio- na, stanowi integralną część żywo pływającej larwy. Ciągły, harmonijny ruch rzęsek wprawia koracydium w ruch postępowy i obrotowy, o stale zmieniającym się kierunku. Niekiedy rzęski biegunowe zlepiają się, tworząc rodzaj pędzelka lub wachlarza. Wnętrze koracydium wypełnia właściwa larwa – onkosfera, zaopatrzona w trzy rodzaje haków embrionalnych, z których każdy składa się z wydłużonej części nasadowej – rękojeści, zęba i zakrzywionego kolca. Koracydium odznacza się małą opornością na działanie temperatury kilka dni może żyć w temp. +4°C, natomiast tylko jeden dzień przy +25°C. Koracydium nie pobiera pokarmu w środowisku zewnętrznym, żyjąc swobodnie dzięki swym zapasom embrionalnym ulegającym szybkiemu wyczerpaniu. Ruch koracydium przyciąga uwagę skorupiaka planktonowego z rodziny widłonogów (Copepoda), który je zjada.

Wiele gatunków skorupiaków trawi koracydia. Niektóre jednak służą tasiemcowi jako żywiciele pośrednie, np. Eudiaptomus vulgaris, E. gracilis, Cyclops strena- us. Larwa bruzdogłowca nie ulega strawieniu w ich jelicie, lecz zrzuca embriofor, a uwolniona onkosferą przebija ścianę jelita za pomocą haczyków embrionalnych wykonujących energiczne mchy kłująco-odgarniające środkową parą haków i jakby wiosłując na boki pozostałymi dwoma parami haków powoduje to przedostanie się onkosfery do jamy ciała. W niej onkosferą przekształca się po 2-3 tyg. w następne stadium rozwojowe – procerkoid o wydłużonym kształcie ciała (0,5-0,6 mm). Część przednia procerkoida pokryta jest drobnymi szczecinkami, skierowanymi do tyłu, wewnątrz widoczne są ciałka wapienne, komórki wydalnicze i komórki gruczołowe, zwane gruczołami frontalnymi, których ujście mieści się we wgłębieniu przedniego końca ciała. Na tylnym końcu znajduje się kulisty przydatek, oddzielony od przedniej, wydłużonej części ciała wyraźnym przewężeniem. Jest to cerkomer, odpowiadający wielkością onkosferze i wyposażony w trzy pary haczyków embrionalnych, których ułożenie wzajemne staje się z upływem czasu bezładne. Można to wytłumaczyć ustaniem ich funkcji i zanikiem elementów kurczliwych poruszających hakami w trakcie przebijania się onkosfery przez jelito. Po dłuższym pobycie w jamie ciała żywiciela cerkomer może oderwać się, przez pewien czas poruszać się samodzielnie, po czym ginie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>