Wykrywanie przeciwciał

Do odczynów o najwyższej czułości i swoistości, jakie są stosowane do wykrywania toksoplazmowych IgG, zalicza się odczyn immunofluorescencyjny, aglutynacji bezpośredniej (w modyfikacji Desmontsa i Remingtona) oraz próbę barwną Sabi- na-Feldmana. Dwa pierwsze odczyny nadają się do badań przesiewowych oraz do ostatecznego ustalania miana swoistych przeciwciał. Próba barwna, ze względu na pracochłonność i nieodzowność używania żywych pasożytów, pozostaje odczynem referencyjnym. Testy immunoenzymatyczne cechuje niższa swoistość w porównaniu z trzema wymienionymi odczynami. Mogą być one z powodzeniem stosowane do celów przeglądowych i jako jeden z testów wspomagających ustalenie końcowego rozpoznania. W badaniach własnych łączyliśmy testy immunoenzymatyczne (ELISA) z odczynem immunofluorescencji pośredniej i aglutynacji bezpośredniej, uzyskując wysoką zbieżność (p < 0,02) dla wyników otrzymanych jednocześnie tymi metodami.

Do testów, które pozwalają na wykrywanie przeciwciał klasy M, należą odczyny immunoenzymatyczne (ELISA, MEIA, Vidax Toxo IgM), immunofluorescencyjny oraz immunoadsorpcji (ISAGA). Immunoglobuliny klasy A oznacza się także testami immunoenzymatycznymi (tab. 2.2).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>