W LECZENIU ELEKTROWSTRZĄSAMI

Ciągły wlew sukcynylocholiny. Jako łatwa do sterowania i szybka metoda utrzymania różnego stopnia zwiotczenia jest stosowany podczas operacji, tak brzusznych, jak i innych. Opisywane były roztwory o różnym stężeniu, najczęściej używa się: 10 ml (500 mg) chlorku sukcynylocholiny w 500 ml 0,9°/o roztworu NaCl, tj. roztwór 0,1%.

Roztwór podaje się przez zwykły zestaw kroplówkowy z prędkością 30 kropli/min do wystąpienia osłabienia mięśni. Przy tak wolnym podawaniu nie obserwuje się skurczów mięśniowych, a nieprawidłową wrażliwość na lek można zauważyć szybko. Następnie wstrzykuje się tiopental (0,25-0,5 g), a kroplówkę przyspiesza do 60 kropli/min. Należy wspomagać oddech, jeżeli staje się niewydolny, a kiedy nastąpi pełne zwiotczenie żuchwy – przeprowadza się intubację. Według niektórych autorów160 pożądane jest utrzymanie niewielkich ruchów oddechowych, w przeciwnym razie trudno ocenić, czy pacjent nie otrzymuje zbyt dużo środka. Wielu innych autorów znosi oddech własny, pozwalając na okresowy jego powrót, jednak przy takim postępowaniu zwiotczenie może mieć charakter przerywany. Oczywiście konieczne jest prowadzenie wentylacji wspomaganej lub kontrolowanej. Zużycie minutowe waha się od 4 do 10 mg. Po zeszyciu otrzewnej kroplówkę można zatrzymać. Przeciętna szybkość wlewu wynosi 30- 60 kropli/min, czyli 150-400 ml/h. Jeżeli po dłuższym wlewie kroplowym sukcynylocholiny pacjent wymaga wzrastających ilości środka, tj. prawdopodobnie rozwija się blok

podwójny (co należy sprawdzić przy użyciu stymulatora), lepiej jest podać niewielką dawkę niedepolaryzującego środka zwiotczającego dla utrzymania bloku i aby uniknąć kumulacji sukcynylomonocholiny. Działanie takich małych dawek trwa długo i można je odwrócić podając neostygminę.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>