SEKWESTRACJA WEWNĄTRZ- I ZEWNĄTRZPŁATOWA

Hiperplastyczną wadą płuca jest tzw. selcwestracja miąższu płucnego. Po raz pierwszy została opisana przez Pryce’a w 1946 r., on też pierwszy przeprowadził jej leczenie operacyjne.

Polega ona na obecności dodatkowej, nieprawidłowo rozwiniętej tkanki naczynio- wo-oskrzelowo-płucnej, znajdującej się wewnątrz prawidłowego płata płucnego lub, rzadziej, położonej pozapłatowo i towarzyszącej prawidłowemu płucu – sekwe- stracja wewnątrz- i zewnątrzpłatowa. Prawie zawsze masa sekwestracji ma osobne unaczynienie tętnicze układowe i dlatego często jest zaliczana do wad naczyniowych płuc.

Większość teorii powstawania zaburzenia, mówiących o oddzielaniu się we wczesnym okresie życia zarodka części układu oskrzelowo-płucnego, nie tłumaczy jednoczesnego rozwoju normalnego płuca i nie tłumaczy przekonywająco wytwarzania się unaczynienia z krążenia układowego. I-Ialasz i wsp. (1961) uważają, że wada powstaje wskutek dodatkowego zdwojenia prajelita z wytworzeniem zawiązków układu oddechowego, lecz z utrzymaniem pierwotnego unaczynienia do aorty. Przemawiają również za tym stwierdzane czasem przetoki tkanki sekwestrującej do układu po-karmowego (31, 34).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>