Schistosoma mansoni Sombon

Występowanie. Przywra pasożytująca u człowieka i niektórych innych ssaków (pawian, koczkodan, szczur, inne gryzonie, opos) w splotach żylnych jelita grubego (ż. krezkowa dolna). Występuje aktualnie u ok. 60 min ludzi w dorzeczu Nilu, w równikowej Afryce i południowo-wschodniej z Madagaskarem, na Półwyspie Arabskim, północno-wschodnich wyspach Morza Karaibskiego, Ameryce Południowej.

Budowa i rozwój. Postać dojrzała S. mansoni różni się od S. haematobium nieco mniejszymi rozmiarami ciała, położeniem jajnika w przedniej części ciała samicy, mniejszą liczbą jaj w macicy (1-4 zamiast 10-30), nieco większą liczbą jąder u samca (6-9 zamiast 4-5), ale przede wszystkim kształtem skorupki jaja (114-180 x 45-73 (im), które ma sztylecik z boku, oraz siedliskiem postaci dojrzałych, bytujących w żyle krezkowej dolnej. Cały cykl życiowy S. mansoni przypomina cykl S. haematobium, z tym że inne gatunki ślimaków pełnią rolę żywicieli pośrednich – Australorbis glabrata w Afryce i gatunki z rodzaju Tropicorbis w Ameryce Południowej (ryc. 4.22-4.24).

Chorobotwórczość, wykrywanie, zwalczanie. Patrz S. haematobium. W leczeniu wykorzystuje się, oprócz leków stosowanych w innych trematodo- zach, oksamnichinę (Vansil, 15-30 mg/kg mc.). Oksamnichina upośledza wydalanie jaj przez Schistosoma mansoni i 5. jciponicum, natomiast nie działa na S. haematobium. Dobrze wchłania się po podaniu doustnym osiągając stężenie maksymalne w osoczu po 1 -3 h jest metabolizowana w wątrobie i wydalana w 70% z moczem w ciągu 12 h. W przypadkach padaczki nie należy stosować leku w warunkach ambulatoryjnych, a jedynie w czasie hospitalizacji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>