Badanie radiologiczne

Badanie radiologiczne w nowotworach narządu ruchu. Wczesne zmiany radiologiczne w chorobach nowotworowych narządu ruchu mogą być nietypowe, a ustalenie rodzaju nowotworu złośliwego trudne. Mimo to badanie radiologiczne jest jedną z podstawowych metod diagnostycznych, gdyż określa biologiczną aktywność i ewolucję nowotworu. W zmianach zaawansowanych objawy radiologiczne pozwalają na pewne stwierdzenie złośliwości procesu nowotworowego.

Czytaj dalej

Preparaty histologiczne

W preparatach histologicznych z węzłów chłonnych obserwuje się nacieki zapalne torebki, rozplem bladych komórek siateczkowych, rozrzuconych w postaci drobnych, składających się z zaledwie kilku komórek ognisk, w pasmach rdzeniowych i w korze węzła. W części przypadków zatoki brzeżne wypełnione są niedojrzałymi histiocytami ośrodki rozrodcze powiększone pojedyncze makrofagi z resztkami sfagocytowanych jąder komórkowych w komórkach siateczki wtręty, które mogą być resztkami trofozoitu T. gondii. W pojedynczych przypadkach wykrywa się cysty (okrągłe z grubą otoczką, wypełnione setkami bradyzoitów) w preparatach ze skrawków mięśni pobranych w czasie biopsji. Częściej, niestety, wykrywa się T. gondii w preparatach trwałych autopsyjnych. Pewne znaczenie mają skrawki mrożone, a także preparaty odciskowe śledziony, węzłów chłonnych, wątroby i mózgu utrwalone alkoholem metylowym i barwione barwnikiem Giemsy lub Wrighta.

Czytaj dalej

Profilaktyka zarażeń przywrami z rodzaju Schistosoma

Zwalczanie. Profilaktyka zarażeń przywrami z rodzaju Schistosoma obejmuje niszczenie żywicieli pośrednich oraz właściwą oświatę zdrowotną (nieoddawanie moczu i kału w miejscach komunikujących się z siedliskami ślimaków, zaniechanie kąpieli w akwenach zanieczyszczonych).

Czytaj dalej

Niekorzystne następstwo pełzakowicy jelitowej

Niekorzystnym następstwem pełzakowicy jelitowej jest zwężenie światła jelita grubego na skutek powstania blizn ściągających w miejscach owrzodzeń pełzakowych lub inwazja pasożyta z jelita do innych narządów. Często przez ciągłość (bezpośrednio z owrzodzeń jelita) lub drogą krwi i chłonki w wątrobie powstają ogniska, które należy uznać za najczęstszą postać pełzakowicy pozajelitowej.

Czytaj dalej

Odczyn immunofluorescencji pośredniej

Odczyn immunofluorescencji pośredniej (OIF). Ma jedną z najdłuższych historii wśród odczynów obecnie używanych (od początków lat sześćdziesiątych). Umożliwia wykrycie przeciwciał obecnych w płynach ustrojowych, najczęściej w surowicy krwi, przez inkubację badanego płynu z antygenem szkiełkowym pasożyta, np. z zabitymi i utrwalonymi trofozoitami Toxoplasma gondii. Przeciwciała związane w czasie inkubacji z antygenem wykrywa się za pomocą surowicy prze- ciwglobulinowej sprzężonej z fluorochromem, zazwyczaj izotiocyjanianem fluore- sceiny, który wykazuje charakterystyczne świecenie podczas oglądania preparatu pod mikroskopem, w świetle ultrafioletowym. Odczyn czuły, swoisty, dający sposobność wyrażania miana w jednostkach międzynarodowych przeciwciała (toksoplazmoza), co umożliwia porównywanie wyników uzyskanych w różnych laboratoriach. Jest najczęściej stosowany w diagnostyce toksoplazmozy, a także trypanoso- mozy amerykańskiej i afrykańskiej. Obok próby barwnej Sabina-Feldmana oraz odczynu aglutynacji bezpośredniej OIF jest zalecany jako podstawowa metoda rozpoznawania toksoplazmozy.

Czytaj dalej

KAŁ

Badanie bezpośrednie kału na obecność pasożytów jelitowych, mimo znacznego postępu w rozwoju metod serologicznych oraz technik biologii molekularnej, pozostaje badaniem podstawowym, którego nie można ominąć, usunąć lub zastąpić w procedurze rozpoznawania inwazji przewodu pokarmowego. Próby zastąpienia badań koproskopowych technikami umożliwiającymi wykrywanie koproantygenów, jakie podejmowane były w Polsce przez mało renomowane laboratoria diagnostyczne, doprowadziły do lawinowej produkcji fałszywych rozpoznań.

Czytaj dalej

Barwienie rozmazów krwi hematoksyliną

Metoda barwienia rozmazów hematoksyliną ma zastosowanie w rozpoznawaniu gatunku mikrofilarii, uwidocznia bowiem pochewkę pasożyta oraz szczegóły budowy końcowej części ciała, które nie są widoczne po zabarwieniu metodą Giemsy. Rozmazy utrwala się alkoholem metylowym (przez 5 min), przy czym z preparatów grubej kropli należy przed utrwaleniem wyługować hemoglobinę przez zanurzenie szkiełka w wodzie destylowanej. Do barwienia używa się najczęściej hematoksyliny Delafielda (15 min), a po zakończeniu barwienia i spłukaniu barwnika pozostawia się preparat w wodzie na okres 5 min, aby uwidoczniła się niebieska barwa.

Czytaj dalej