Operacja Dammanna-Mullera

Operację przeprowadza się w uśpieniu dotchawiczym. Klatkę piersiową otwiera się przez łożysko IV żebra lewego, dziecko ułożone jest na prawym boku.

Przede wszystkim należy sprawdzić, czy nie ma nierozpoznanego przetrwałego przewodu tętniczego. Jeżeli zostanie wykryty, należy go wyseparować, podwiązać dwukrotnie, a jeżeli jest wystarczająco dużo miejsca – podkłuć między podwiązkami i zawiązać. W niektórych ośrodkach kardiochirurgicznych przewód się przecina i kikuty zeszywa. W doświadczeniu naszej Kliniki, opartym na leczeniu i zoperowaniu do końca 1985 r. 814 dzieci, wskazania do przecinania przewodu są wyjątkowo rzadkie i występują w przypadkach operowania dzieci starszych, poniżej 10 r.ż., z bardzo szerokimi i krótkimi przewodami.

Czytaj dalej

Różnice kliniczne pomiędzy środkami zwiotczającymi

Różnice kliniczne pomiędzy środkami zwiotczającymi depolaryzującymi i niedepola- ryzującymi: A. ŚRODKI NIEDEPOLARYZUJĄCE: 1. Nie powodują drżeń pęczkowych po wstrzyknięciu dożylnym.

-2. Ich działanie jest osłabione przez środki antycholinesterazowe, depolaryzujące środki zwiotczające, np. sukcynylocholinę (ale nie u miasteników), adrenalinę, acetylocholinę, powtarzane salwy bodźców tężcowych – tak doświadczalnych, jak i fizjologicznych, np. w nerwie przeponowym.

Czytaj dalej

Kliniczne zastosowanie neostygminy:

-1. Działaniu muskarynowemu tego środka trzeba zapobiegać podaniem atropiny (1,5 mg na każde 2,5 mg) przed lub razem94 z neostygminą – przedstawiono wiele dowodów na rzecz obu sposobów. Wydaje się, że jednoczesne wstrzyknięcie obu leków jest bezpieczne05.

Aby ograniczyć do minimum wydzielanie śliny, należy podać atropinę przed neostygminą80. 2. Ponieważ neostygminą może sama wywoływać blok depolaryzacyjny, w zasadzie nie należy przekraczać dawki maksymalnej 5 mg. Wśród przyczyn opornej na neosty- gminę kuraryzacji są: kwasica metaboliczna i oddechowa, zaburzenia elektrolitowe i względne przedawkowanie środków zwiotczających.

Czytaj dalej

Cewnikowanie serca

W zapisie elektrokardiologicznym występuje przeciążenie obu komór. W dwupłaszczyznowym echokardiogramie można określić umiejscowienie i rozmiar ubytku.

Cewnikowanie serca umożliwia uzyskanie dokładnych danych dotyczących utle- nowania krwi i ciśnień w obu komorach, prawym przedsionku, tętnicy płucnej i w jej naczyniach włosowatych.

Na podstawie tych danych można obliczyć przepływ układowy i płucny (przepływ płucny może być nieraz 3-4 razy większy od układowego) oraz opory w płu-

Czytaj dalej

Dystalny odcinek aorty

Operacja Jnlcne’a: a – poprzeczne przecięcie aorty i pnia płucnego, b – wycięcie tętnic wieńcowych oraz podobne wycięcia ściany pnia płucnego, c -• przemieszczenie tętnic wieńcowych do przykomorowego odcinka pnia płucnego.

operacji szwy kierunkowe, a gdzie w dwu zatokach przednich wycina się odpowiednie półkoliste odcinki pnia płucnego. Naczynia wieńcowe wszywa się na okrętkę szwem prolenowym 6-0. W przypadku wspólnego odejścia obu tętnic wieńcowych wycina się je z kilkumilimetrowym jednakowo szerokim (mniej więcej 1/3 obwodu) obrąbkiem. Wszywa się je do równo przyciętego brzegu pnia płucnego, a nie do odpowiednio wyciętej zatoki.

Czytaj dalej

Operacja otworu międzykomorowego

Operacja otworu międzykomorowego po bandingu wymaga nadto rekonstrukcji pnia płucnego po usunięciu zwężającej go tasiemki lub grubej nici. Trudności w tego typu operacjach mogą pojawić się już na początku zabiegu. Wiążą się one z powstawaniem odczynów zlepnych między osierdziem a nasierdziem serca, po pierwszym otwarciu worka w celu wykonania bandingu. Odczyny zlepne mogą mieć różny charakter zależnie od czasu, jaki dzieli korekcję całkowitą od bandingu. Zrosty mogą być wiotkie, ale mogą być (i często są) bardzo ścisłe, zwłaszcza gdy w czasie bandingu dołączyła się nieuchwytna klinicznie infekcja. Przy litych zrostach operacja zaczyna się od odłuszczania worka osierdziowego. Chirurg może mieć wówczas duże trudności z ustaleniem przebiegu naczyń wieńcowych i z koniecznością zachowania ich w nie uszkodzonym stanie. Po odłuszczeniu worka osierdziowego dziecko podłącza się w sposób typowy do sztucznego płuco-serca. Właściwa korekcja zaczyna się od rekonstrukcji pnia płucnego. Przede wszystkim należy zdjąć tasiemkę bądź nitkę, którą zwężenie było dokonane. Jeżeli banding był wykonany parę czy kilkanaście miesięcy przed korekcją całkowitą, udaje się to łatwo i można ją usunąć delikatnie i bez powikłań. Używane natomiast w początkowym okresie bandingów tasiemki bawełniane wywoływały silne odczyny zlepne ich usuwanie jest trudne, dlatego obecnie nie są stosowane.

Czytaj dalej

echy odkuraryzowania

W przeciętnym przypadku pod koniec operacji hiperwentylację należy zastąpić normalną wentylacją. Atropinę i neostygminę podaje się w małych, powtarzanych w razie potrzeby, dawkach, po 0,5 mg neostygminy. Oddychanie można pobudzić, poruszając rurkę intubacyjną w tchawicy oraz wprowadzając cewnik do odsysania do ostrogi tchawicy. Aby pobudzić przytępiony, jak to określił Nosworthy, ośrodek oddechowy, można dożylnie wstrzyknąć 5 ml niketamidu lub 2 ml dwuetyloamidu kwasu wanilinowego. Postępowanie takie jest potrzebne bardzo rzadko. Można także, na krótki okres, podać 5% C02. Należy utrzymywać wentylację przerywanym ciśnieniem dodatnim (1PPV), dopóki pacjent nie odzyska samodzielnego, wydolnego oddechu. Obniżone ciśnienie krwi i zły przepływ tkankowy mogą opóźnić powrót siły mięśniowej.

Czytaj dalej