Operacja Damusa, Stansela i Kaya

Trzech, chirurgów – Damus, Stansel i Kay – niezależnie od siebie zaproponowało w 1975 r., odmienną od podanej powyżej techniki Jatene’a, korekcję na poziomie tętnic. Polega on na przecięciu pnia płucnego poniżej rozwidlenia i zespolenia dosercowego odcinka tętnicy płucnej do boku aorty wstępującej. Chirurdzy ci po otwarciu prawej komory zamykają łatą ubytek międzykomorowy i ujście aorty. Obwodowy odcinek pnia płucnego łączą z prawą komorą za pomocą przeszczepu (sztucznego lub homograftu). Korzystną stroną tej operacji jest nieprzeszczepianie naczyń wieńcowych, ujemną – niewiadomy los homo- czy heterografu pnia płucnego.

Operacja Rastellego. Operacja ta opisana w 1969 r., wykonywana jest w wieku 2-5 lat, a nawet później, u tych dzieci, u których występuje trcmspositio vasorum z LVOTO – zwężenie drogi odpływu z lewej komory na różnych poziomach i z różnych przyczyn: włóknistą przeponą lub przerostem mięśniowym drogi odpływu z lewej komory, tętniakiem części błoniastej przegrody międzykomorowej lub zwężeniem zastawki pnia płucnego.

Wybranie tej metody musi być oparte na bardzo dobrej diagnostyce rodzaju przeszkody oraz na doskonałej ocenie lokalizacji ubytku międzykomorowego. Zamknięcie tego typu ubytku łatą związane jest jednocześnie z przemieszczeniem aorty nad lewą komorą. Tętnicę płucną odcina się w miarę możliwości poniżej zastawki, jeżeli jest ona dobrze rozwinięta i może być wykorzystana, po czym kikut pnia płucnego łączy się z prawą komorą za pomocą sztucznego naczynia, które wszywa się w ścianę prawej komory. Gdy przeszkodą jest istnienie włóknistej przepony w części wypływowej lewej komory, wówczas przeponę tę należy wyciąć. Jeżeli jest to przerost, musi on być ostrożnie wycięty, podobnie jak tętniak przegrody międzykomorowej. Chirurgicznie najłatwiej jest załatwić zastawkowe zwężenie tętnicy płucnej, która zazwyczaj jest dobrze rozwinięta. Natomiast przy nie-dorozwojach pierścienia zastawki pnia płucnego należy go wyciąć i dobrze rozwiniętą część pnia płucnego połączyć z prawą komorą albo homograftem, albo protezą teflonową.

Reasumując, leczenie trcmspositio uasorum zależy od wieku dziecka i rodzaju wady. U noworodka będącego w ciężkim sLanie najwłaściwszym doraźnym postępowaniem jest wykonanie zabiegu Rashkinda w czasie cewnikowania ustalającego rozpoznanie. U niemowlęcia 2-4-miesięcznego z nadmiernym przepływem płucnym konieczne jest na pewien czas operacyjne zwężenie tętnicy płucnej, a z napadami anoksemicznymi i ze skąpym przepływem – wykonanie, również na krótki okres, zespoleń Blalocka-Taussig z zabiegiem lub bez zabiegu Blalocka-Hanlona.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>