Odczyn immunofluorescencji pośredniej

Odczyn immunofluorescencji pośredniej (OIF). Ma jedną z najdłuższych historii wśród odczynów obecnie używanych (od początków lat sześćdziesiątych). Umożliwia wykrycie przeciwciał obecnych w płynach ustrojowych, najczęściej w surowicy krwi, przez inkubację badanego płynu z antygenem szkiełkowym pasożyta, np. z zabitymi i utrwalonymi trofozoitami Toxoplasma gondii. Przeciwciała związane w czasie inkubacji z antygenem wykrywa się za pomocą surowicy prze- ciwglobulinowej sprzężonej z fluorochromem, zazwyczaj izotiocyjanianem fluore- sceiny, który wykazuje charakterystyczne świecenie podczas oglądania preparatu pod mikroskopem, w świetle ultrafioletowym. Odczyn czuły, swoisty, dający sposobność wyrażania miana w jednostkach międzynarodowych przeciwciała (toksoplazmoza), co umożliwia porównywanie wyników uzyskanych w różnych laboratoriach. Jest najczęściej stosowany w diagnostyce toksoplazmozy, a także trypanoso- mozy amerykańskiej i afrykańskiej. Obok próby barwnej Sabina-Feldmana oraz odczynu aglutynacji bezpośredniej OIF jest zalecany jako podstawowa metoda rozpoznawania toksoplazmozy.

Próba barwna Sabina-Feldmana. Antygenem stosowanym do tego odczynu jest zawiesina żywych trofozoitów T. gondii. Pod wpływem przeciwciał obecnych w badanej surowicy oraz dodanego do próby aktywatora (dopełniacz surowicy ludzkiej) pasożyty ulegają uszkodzeniu i nie barwią się roztworem błękitu metylenowego, będącego indykatorem reakcji. Za miano surowicy dodatniej przyjmuje się jej najwyższe rozcieńczenie, w którym odsetek nie zabarwionych pasożytów jest nie mniejszy od 50. Ze względu na wysoką czułość i swoistość oraz dokładnie poznane reakcje surowic toksoplazmowych w tym odczynie, próba barwna jest stosowana jako test referencyjny w stosunku do technik nowo opracowywanych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>