Ocena anatomopatologiczna

Według różnych statystyk około 5-20% zmian chrzęstnych wykazuje przemianę mięsakową. Większość z nich wykrywa się przypadkowo. Nierzadko dopiero widoczne objawy przemiany mięsakowej zwracają uwagę chorego i lekarza na uprzednio istniejącą zmianę patologiczną kośćca. Uraz stanowi moment sprzyjający wykryciu zmiany chrzęstnej niezłośliwej, czy nawet chrzęstniakomięsaka. Nie można jednak urazowi przypisywać roli czynnika mięsakotwórczego.

Ocena anatomopatologiczna przemiany mięsakowej guzów na podłożu chrzęst- nym nie jest tak autorytatywna, jak to ma miejsce w diagnostyce innych postaci mięsaków. Rozpoznanie opiera się głównie na obrazie klinicznym. Pierwszym objawem zezłośliwienia jest ból i powiększenie guza.

Leczenie polega na wykonaniu rozległej resekcji ogniska w granicach zdrowych tkanek. W razie nawrotu uzasadnione są bardziej radykalne zabiegi. Rokowanie złe w przypadkach nieradykalnego postępowania. Nawroty miejscowe stają się bardziej złośliwe. Przerzuty występują późno i rzadko.

Kostniak (osteoma) jest uważany nie za nowotwór, lecz za zmianę guzopodobną. Zmiana umiejscawia się z reguły w kościach czaszki i w razie dużego rozrostu może wywoływać objawy ucisku. Radiologicznie guz daje obraz wzmożonego cienia. Podobne objawy kliniczne i radiologiczne powoduje włókniak kostniejący (fibrowa óssificans).

Leczenie – wycięcie guza tylko w przypadkach ucisku na mózg. Kostniak kostninowy (osteoid-osteoma) umiejscawia się zazwyczaj w przynasa- dach kości długich, rzadziej w trzonach, nasadach i kręgosłupie, i daje o sobie znać bolesnością (objaw najwcześniejszy). Zmiana jest zazwyczaj mała, nie przekraczająca 1-2 cm średnicy. W obrazie radiologicznym stwierdza się małe przejaśnienia otoczone strefą wzmożonej sklerotyzacji i pogrubienia kości.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>