Neostygmina

Neostygmina wstrzyknięta przytomnemu pacjentowi może wywołać drżenia pęczkowe. Ponadto bezpośrednio pobudza cholinergiczne komórki efektorowe. Ma działanie nikotynowe i bezpośrednio pobudzające czynność mięśni. Małe dawki pobudzają zwoje współczulne, a większe je hamują. Neostygmina ‚ ma także właściwości muskarynowe (nazwa od Amanita muscaria), które są hamowane przez atropinę występuje np. bra- dykardia, wzmożona perystaltyka i kurcz jelit, zwiększone wydzielanie oskrzelowe i ślinianek, skurcz oskrzeli, pobudzenie gruczołów potowych, zwężenie źrenicy, skurcz pęcherza moczowego. Zaburzeniom rytmu i asystolii można zapobiec unikając hiperkapni i niedotlenienia, miareczkując neostygminę i atropinę (2,5: 1) do właściwej dawki z’pomocą stymulalora nerwów, podając lek powoli, po atropinie lub razem z nią. Neostygmina wywołuje menstruację w pewnych przypadkach jej opóźnienia. Może także spowodować zmniejszenie przepływu wieńcowego. Wzmaga przeciwbólowe działanie morfiny. Należy stosować dawki 0,5 mg, powtarzane z zachowaniem ostrożności, do dawki łącznej 5 mg, z dodatkiem 1,5 mg atropiny. Do wstrzyknięć neostygmina stosowana jest w postaci metylosiarczanu, doustnie w postaci bromku.

Edroioniuin (Tensilon). Jest to chlorek 3-hydroksyfenylodwumetyloetyloamoniowy, dostarczany w postaci 1% roztworu. Ma, podobnie do neostygminy, antycholinestera- zowe, depolaryzujące i bezpośrednio pobudzające działanie na końcową płytkę ruchową: Może powodować drżenia mięśniowe, występujące szybciej, lecz nie trwające tak długo, jak po neostygminie. Ponadto, po początkowym pobudzeniu oddychania może wystąpić hipowentylacja i rekuraryzacja. Dawkę 10 mg, równoważną 1,25 mg neostygminy, należy powtarzać z zachowaniem ostrożności. Ponieważ działanie antykurarowe edrofonium jest krótkie (10 minut), powinno się je stosować tylko w celu potwierdzenia (lub zaprzeczenia) obecności bloku podwójnego, czyli dwufazowego u pacjentów, u których wystąpił przedłużony bezdech po depolaryzujących środkach zwiotczających. Środek był stosowany do diagnostyki miastenii oraz w celu zróżnicowania przełomu miastenicznego z cholinergicznym w tej chorobie. Nie powinien być stosowany w celu odwrócenia działania środków niedepolaryzujących jest szybko metabolizowany.

Pirydostygmina88 (Mestinon, Regonol) jest estrem dwumetylowęglowym bromku n-me- tylopirydium. Ma jedną czwartą siły działania neostygminy, ale działanie jest wolniejsze i dłuższe. Wywiera działanie nikotynowe na płytkę końcową’ oraz uboczne, muskarynowe, jak np. ślinotok, kolka brzuszna, biegunka. Są one jednak mniej nasilone niż po neostygminie. Ze względu na czas działania pirydostygmina jest szczególnie użyteczna do odwrócenia działania środków zwiotczających w przypadkach niewydolności nerek, gdy wydalanie tych środków może być przedłużone89. Dawka 10 mg równoważy 2,5 mg neostygminy. Według publikowanych ocen pirydoslygmina dorównuje neostygminie, jest lepsza od edrofonium nie powoduje takiego wzrostu wydzielania w jamie ustnej i gardła jak ta pierwsza, oraz nie wywołuje w tym stopniu bradykardii90. Może przechodzić przez barierę krew-mózg, ponadto powoduje wzrost poziomu kortyzolu w surowicy powyżej normy.

Opisane wyżej trzy środki są stosowane także w diagnostyce myasthenia gravis. Galantamina (Galanthamine, Nivalin). Środek antycholinesterazowy i analeptyczny, uzyskany z pierwiosnka pospolitego, stosowany we Wschodniej Europie (Sajev i wsp., 1962). Opisany w języku angielskim w r. 196691. Giikopirolinian. Ten czwartorzędowy amonowy środek antycholinergiczny był stosowany zamiast atropiny92, ale powodował więcej zaburzeń rytmu98.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>