Category Medycyna

Niekorzystne następstwo pełzakowicy jelitowej

Niekorzystnym następstwem pełzakowicy jelitowej jest zwężenie światła jelita grubego na skutek powstania blizn ściągających w miejscach owrzodzeń pełzakowych lub inwazja pasożyta z jelita do innych narządów. Często przez ciągłość (bezpośrednio z owrzodzeń jelita) lub drogą krwi i chłonki w wątrobie powstają ogniska, które należy uznać za najczęstszą postać pełzakowicy pozajelitowej.

Czytaj dalej

Odczyn immunofluorescencji pośredniej

Odczyn immunofluorescencji pośredniej (OIF). Ma jedną z najdłuższych historii wśród odczynów obecnie używanych (od początków lat sześćdziesiątych). Umożliwia wykrycie przeciwciał obecnych w płynach ustrojowych, najczęściej w surowicy krwi, przez inkubację badanego płynu z antygenem szkiełkowym pasożyta, np. z zabitymi i utrwalonymi trofozoitami Toxoplasma gondii. Przeciwciała związane w czasie inkubacji z antygenem wykrywa się za pomocą surowicy prze- ciwglobulinowej sprzężonej z fluorochromem, zazwyczaj izotiocyjanianem fluore- sceiny, który wykazuje charakterystyczne świecenie podczas oglądania preparatu pod mikroskopem, w świetle ultrafioletowym. Odczyn czuły, swoisty, dający sposobność wyrażania miana w jednostkach międzynarodowych przeciwciała (toksoplazmoza), co umożliwia porównywanie wyników uzyskanych w różnych laboratoriach. Jest najczęściej stosowany w diagnostyce toksoplazmozy, a także trypanoso- mozy amerykańskiej i afrykańskiej. Obok próby barwnej Sabina-Feldmana oraz odczynu aglutynacji bezpośredniej OIF jest zalecany jako podstawowa metoda rozpoznawania toksoplazmozy.

Czytaj dalej

KAŁ

Badanie bezpośrednie kału na obecność pasożytów jelitowych, mimo znacznego postępu w rozwoju metod serologicznych oraz technik biologii molekularnej, pozostaje badaniem podstawowym, którego nie można ominąć, usunąć lub zastąpić w procedurze rozpoznawania inwazji przewodu pokarmowego. Próby zastąpienia badań koproskopowych technikami umożliwiającymi wykrywanie koproantygenów, jakie podejmowane były w Polsce przez mało renomowane laboratoria diagnostyczne, doprowadziły do lawinowej produkcji fałszywych rozpoznań.

Czytaj dalej

Barwienie rozmazów krwi hematoksyliną

Metoda barwienia rozmazów hematoksyliną ma zastosowanie w rozpoznawaniu gatunku mikrofilarii, uwidocznia bowiem pochewkę pasożyta oraz szczegóły budowy końcowej części ciała, które nie są widoczne po zabarwieniu metodą Giemsy. Rozmazy utrwala się alkoholem metylowym (przez 5 min), przy czym z preparatów grubej kropli należy przed utrwaleniem wyługować hemoglobinę przez zanurzenie szkiełka w wodzie destylowanej. Do barwienia używa się najczęściej hematoksyliny Delafielda (15 min), a po zakończeniu barwienia i spłukaniu barwnika pozostawia się preparat w wodzie na okres 5 min, aby uwidoczniła się niebieska barwa.

Czytaj dalej

Izolacja pasożytów występujących we krwi

Wstrzyknięcie krwi zarażonej osoby wrażliwym zwierzętom laboratoryjnym umożliwia namnożenie pasożytów w organizmie zwierzęcia, ułatwiając rozpoznanie. Najczęściej używa się młodych myszy lub szczurów, rzadziej chomików i królików. Zwierzętom wstrzykuje się krew dootrzewnowo, bezpośrednio po pobraniu od badanego, w objętości do 1 cm3 przy używaniu myszy, albo 2-3 razy więcej w przypadku korzystania ze szczurów lub chomików. Metoda inokulacji zwierząt jest wykorzystywana do rozpoznawania zarażeń trypanosomami afrykańskimi z gru- py brucei oraz inwazji Trypanosoma cruzi, Toxoplasma gondii (myszy), Babesia mi- croti (chomiki). Na wynik badania w kierunku trypanosomozy oczekuje się 1-2 tyg., natomiast w przypadkach podejrzenia o toksoplazmozę do 6 tyg.

Czytaj dalej

Żywiciele parateniczne plerocerkoida

Żywicielami paratenicznymi plerocerkoida mogą być także, oprócz ryb dra-pieżnych, płazy (kumaki) i gady (jaszczurki, żmije, żółwie). Stwierdzono doświad-czalnie, że plerocerkoidy zachowują zdolność do inwazji u płazów i gadów przez prawie 10 mies. Plerocerkoid jest formą inwazyjną dla żywiciela ostatecznego, np. człowieka, w którego jelicie rozwija się w ciągu 2-5 tyg. do postaci dojrzałej, żyjącej u człowieka kilkadziesiąt lat. U innych ssaków, np. u kota, okres ten jest krótki i wynosi zaledwie miesiąc. Wybitne i pionierskie zasługi dla poznania cyklu rozwojowego D. latum przypadły w udziale polskim parazytologom: Janickiemu

Czytaj dalej

Monitorowanie odporności humoralnej

Monitorowanie odporności humoralnej dziecka obejmuje wielokrotne badania serologiczne pozwalające na wykrywanie swoistych przeciwciał toksoplazmowych klasy IgG, IgM i Ig A. Pierwsze próby wykonuje się jednocześnie u noworodka i jego matki, jak najszybciej po porodzie, następne – po 3 lub 4 tyg., do 6 mż. dziecka u części tych dzieci, gdy rozpoznaje się toksoplazmozę wrodzoną, konieczne bywają dalsze badania kontrolne (miesiące – lata), obejmujące poza testami serologicznymi, próby na obecność pasożyta, jego antygenu lub kwasów nukleinowych w płynie mózgowo-rdzeniowym, ocenę przezciemiączkową ultrasonograficzną mózgu i elek- troencefalogram, a także – wielospecjalistyczne konsultacje (neurologiczna, okuli-styczna, audiologiczna i in.).

Czytaj dalej