KRĄŻENIE POZAUSTROJOWE

W 1954 roku po wielu latach pracy doświadczalnej wprowadzono do krążenia pozaustroj owego pierwsze maszyny elektryczne, które umożliwiały wykonywanie napraw śródsercowych w różnym czasie, od 1 do 2 godzin lub dłużej. Maszyny te wciąż się udoskonala. Ich podstawowymi elementami są:

a) pompy zastępujące pracę serca, b) oksygenatory zastępujące czynność płuc. Pacjent jest podłączony do płuco-serca za pomocą specjalnych rur plastykowych, którymi krew z prawego przedsionka serca jest doprowadzana do oksygenatora spieniającego, ewentualnie dyskowego lub membranowego, skąd również plastykowymi rurami jest kierowana do specjalnych pomp wytwarzających przepływ pulsacyjny i z nich powraca do pacjenta, zwykle do aorty (znacznie rzadziej do tętnicy udowej). Krew z pola operacyjnego, tj. z serca operowanego dziecka i z worka osierdziowego jest odsysana ssakami i odprowadzana poprzez filtry również do oksyge- natora. Do oksygenatora jest doprowadzany tlen – w ilości zależnej od wyliczonego dla każdego chorego rzutu krwi (oblicza się go zależnie od masy ciała i powierzchni ciała podanej w metrach kwadratowych) – oraz dwutlenek węgla, który zabezpiecza naczynia mózgowe przed obkurczaniem się w czasie perfuzji i w ten sposób clironi mózg przed niedotlenieniem.

Z reguły do operacji na otwartym sercu nie używa się pełnej krwi, lecz rozcieńczoną (tzw. hemodylucję). Stosuje się także hipotermię, tj. obniżenie temperatury do 29-24°C umożliwiające zatrzymanie krążenia u chorego na 20-30 min, oraz osłonę mięśnia sercowego w czasie zamknięcia krążenia wieńcowego przez podanie do aorty na wysokości naczyń wieńcowych zimnego płynu (+4°C) z potasem (tzw. płyn kardioplegiczny).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>