Druga grupa korekcji

Drugą grupę korekcji przełożenia dużych pni tętniczych stanowią zabiegi proponujące zmianę ich wzajemnego usytuowania, tzn. odcięcie tuż przy sercu aorty i pnia płucnego oraz ich zespolenie po przemieszczeniu na właściwe miejsce. Najtrudniejszy problem w realizacji tej najprostszej koncepcji stanowi przemieszczenie tętnic wieńcowych, które nie mogą pozostawać nad prawą komorą. Próby dokonania tego w 1952 r. przez Mustarda nie powiodły się i dlatego przerzucił się on na koncepcję przestawiania żył głównych i płucnych. Dopiero w 1975 r. Jatene opisał pierwsze pomyślne korekcje, które można nazwać korekcjami całkowitymi omawianej wady, ponieważ prowadzą do anatomicznej relacji między komorami serca i dużymi pniami tętniczymi.

Wstępnym i niezbędnym warunkiem do zakwalifikowania dziecka do operacji JateneJa jest dobrze wykonana koronografia, ponieważ tętnice wieńcowe u dzieci z wadami serca wykazują dużo nieprawidłowości rozwojowych. Muszą one być znane chirurgowi przed korekcją, a nie diagnozowane dopiero w czasie operacji. Podobnie musi być rozstrzygnięte, czy i ewentualnie jakie jest zwążenie drogi wypływu z lewej komory, czy opory naczyniowe w płucach nie są za wysokie oraz czy w lewej komorze jest dostatecznie wysokie ciśnienie tętnicze.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>