Blok nerwowo-mięśniowy

-1. ŚRODKI NIE DEPOLARYZUJĄCE ZŁĄCZA NERWOWO-MIĘSNIOWEGO. Środki niedepolaryzujące lub przeciwdepolaryzujące (dawniej nazywane blokerami substytucyjnymi lub współzawodniczącymi inhibitorami acetylocholiny, jak np. tubokuraryna, gallamina, pankuronium) zapobiegają dostępowi acetylocholiny do białek receptora, tak że nie następuje żadna depolaryzacja, żadna zmiana w potencjale spoczynkowym końcowej płytki ruchowej ani skurcz mięśniowy, występuje więc porażenie. Podane dożylnie nie powodują drżeń pęczkowych mięśni. W większości są pojedynczymi lub podwójnymi solami czwartorzędowymi o odległościach między grupami oniowymi 7- -14 A. Mają wysoką charakterystykę elektrostatyczną, tzn. są wysoce hydrofilne. W środkach typu podwójnych soli czwartorzędowych jeden atom azotu może tworzyć słabe wiązanie z receptorem, natomiast drugi odpycha dopływającą acetylocholinę.

-2. ŚRODKI DEPOLARYZUJĄCE ZŁĄCZE NERWOWO-MIĘSNIOWE. Środki depola- ryzujące (np. dekametonium i sukcynylocholina) powodują przedłużoną depolaryzację płytki końcowej, podobną do powodowanej przez acetylocholinę. Nie są wiązane z miejscami receptorowymi. Depolaryzacja rozprzestrzenia się na włókna mięśniowe, czyniąc je elektrycznie niepobudliwymi dla następnych bodźców, nawet po całkowitej depolaryzacji zaburzeniu ulega fala repolaryzacji normalnego przewodzenia nerwowo-mię- śniowego. U zdrowego człowieka (lecz nie u miastenika lub niektórych gatunków zwierząt) rezultatem jest porażenie wiotkie poprzedzone przejściowym pobudzeniem. Środki depolaryzujące po podaniu dożylnym powodują drżenia pęczkowe mięśni.

REAKCJA NA STYMULACJĘ ELEKTRYCZNĄ. Po raz pierwszy użyto stymulatora nerwów do oceny przewodzenia nerwowo-mięśniowego u człowieka w r. 194981. Reakcję elektryczną na stymulację nerwów zarejestrowano elektromiografem w r. 195232. W tym samym roku uzyskano zapis reakcji mechanicznej38.

Jeżeli nie ma całkowitego porażenia zależnego od bloku niedepolaryzacyjnego, pojedyncza (skurczowa) (1-10/s) i tężcowa (10-^50/s) częstość stymulacji prowadzi do postępującego zaniku reakcji. Po salwie bodźców tężcowych pojedynczy bodziec skurczowy wywołuje wzmożoną reakcję, tj. torowanie potężcowe. Można rozróżnić dwie formy, potężcowe ułatwienie przewodzenia (ang. – PTFT) i potężcowe zwiększenie amplitudy skurczu (ang. – PTAC), zależnie od tego, czy jest to mechanizm presyna- ptyczny – uruchomienia acetylocholiny, czy też polega na zmianie kurczliwości włókien mięśniowych84. W odróżnieniu, od tego, po środkach depolaryzującyc.h pozostaje wyraźna reakcja na kolejne bodźce po pojedynczym bodźcu skurczowym, jak i po szybkiej stymulacji tężcowej. Reakcja na pojedynczy bodziec skurczowy, następujący po serii bodźców tężcowych, jest niewzmożona, tj. nie występuje torowanie potężcowe.

Takie reakcje można zarejestrować elektromiograficznie albo mechanicznie, po zastosowaniu prądu supramaksymalnego ze stymulatora (jeżeli nie ma całkowitego bloku nerwowo-mięśniowego) na nerw łokciowy na wysokości stawu lub nieco powyżej i przyśrodkowo w stosunku do kości grochowatej nadgarstka, albo na nerw twarzo-

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>