Badanie radiologiczne

Badanie radiologiczne w nowotworach narządu ruchu. Wczesne zmiany radiologiczne w chorobach nowotworowych narządu ruchu mogą być nietypowe, a ustalenie rodzaju nowotworu złośliwego trudne. Mimo to badanie radiologiczne jest jedną z podstawowych metod diagnostycznych, gdyż określa biologiczną aktywność i ewolucję nowotworu. W zmianach zaawansowanych objawy radiologiczne pozwalają na pewne stwierdzenie złośliwości procesu nowotworowego.

W interpretacji obrazu radiologicznego opieramy się na zespole objawów związanych z budową, aktywnością, umiejscowieniem i stadium rozwoju guza. Do objawów tych należy: niszczenie lub nowotworzenie kości, odczyny okostnej oraz przechodzenie zmian na otaczające tkanki.

Do typowych objawów należy pojedyncze i odosobnione odwapnienie lub prze- wapnienie o zatartych granicach, z typowym odczynem okostnej w sąsiedztwie

Przerzut nowotworu można wykryć stosunkowo późno w obrazie radiologicznym, bo dopiero w kilka miesięcy od pojawienia się dolegliwości. Są to zmiany osteo- lityczne, osteosklerotyczne lub mieszane. Przerzuty typu osteolitycznego są charakterystyczne dla raka tarczycy, płuc i raka nerki. Mogą one być przyczyną złamań patologicznych. Przerzuty typu osteosklerotycznego są typowe dla raka stercza, zaś mieszane cechują raka sutka.

We wszystkich przypadkach guzów kości, zarówno pierwotnych, jak i przerzu-towych, konieczne jest badanie radiologiczne narządów klatki piersiowej, gdyż płuca stanowią częste miejsce przerzutów. Rozpoznanie nowotworów narządu ruchu, zwłaszcza złośliwych, powinno opierać się na interpretacji obrazu klinicznego, radio-logicznego i histopatologicznego.

Chrzęstniak śródkostny (chondroma centrale, enchondroma). Nowotwór występuje pojedynczo lub w postaci mnogiej, zajmując najczęściej kości rąk, stóp, żebra i kości miednicy u osób w wieku 10-50 lat. Rozrost guza doprowadza do rozdęcia kości, upośledzenia funkcji i złamań patologicznych.

W obrazie radiologicznym stwierdza się okrągłe ogniska przejaśnień z plamistymi zwapnieniami, otoczone sklerotycznymi obwódkami. Brak odczynu okostnej powoduje ścieńczenie, a nawet przerwanie warstwy korowej kości.

Odmianą chrzęstniaka jest chrzęstniak przykorowy (chondroma juxtacorticale). Jest to rzadko występujący niezłośliwy guz rozwijający się najczęściej w tkance łącznej przylegającej bezpośrednio do kości lub pozostający w łączności z okostną.

Nowotwór występuje najczęściej u ludzi młodych, w postaci niebolesnego i wolno (miesiące, a nawet lata) rosnącego guza, który nie osiąga dużych rozmiarów. Podobnie jak chrzęstniak śródkostny, guz umiejscawia się najczęściej w obrębie kości rąk i stóp, rzadziej dotyczy kości długich.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>